فسخ اجاره

فسخ به معنای پایان بخشیدن یکجانبه به یک قرارداد است و این اختیار ممکن است به موجب شرط ضمن عقد و یا قانون به یکی از طرفین اعطا شده باشد و در این صورت دارنده حق فسخ می تواند بدون رضایت طرف مقابل اقدام به برهم زدن قرارداد اجاره نماید البته در قراردادهای اجاره ای که مشمول قانون روایط موجر و مستاجر سال 1356 می گردند ( املاک تجاری) موارد مصرح و قانونی وجود دارد که تنها در این قبیل موارد موجر حق خواهد داشت تا فسخ و تخلیه عین مستاجره را از دادگاه تقاضا نماید و دادگاه نیز با بررسی موضوع و تطبیق آن با قوانین مرتبط ، در صورت احراز حق قانونی بر تخلیه ، نسبت به صدور حکم اقدام می نماید . مواردی از قبیل : انتقال ملک مورد اجاره به غیر بدون کسب رضابت موجر ، عدم پرداخت اجاره بها در موعد مقرر از سوی مستاجر ، تعدی و یا تفریط نسبت به عین مستاجره ، استفاده از ملک مورد اجاره در غیر از شغل مقرر در قرارداد اجاره و به عبارت دیگر تغییر کاربری ملک مورد اجاره بدون کسب رضابت موجر ، نیاز شخصی موجر به ملک مورد اجاره برای سکونت و یا اشتغال و همچنین نیاز ملک به تخریب و نوسازی بخشی از موارد قانونی برای فسخ قرارداد اجاره مشمول قانون روابط موجر و مستاجر سال 56 می باشد که در صورت تحقق هریک از این موارد و احراز آن توسط دادگاه موجر حق فسخ قرارداد اجاره و تخلیه عین مستاجره را خواهد داشت البته دادگاه در این موارد نسبت به حقوق کسبی نیز تعیین تکلیف می نماید که در برخی از این موارد باید تمام این حقوق پرداخته شود و در برخی نیمی از حق کسب و پیشه و در برخی دیگر مستاجر تمام حقوق کسبی خود را از دست می دهد لذا نظر به فنی و تخصصی بودن این دعاوی بهتر است موجرین و مستاجرین املاک اجاره ای دارای حقوق کسبی پیش از طرح و یا پاسخگویی به این قبیل دعاوی حتما با وکیل با تجربه و متخصص مشاوره نمایند .

جهت مشاوره و طرح دعوای فسخ اجاره با وکیل دعاوی ملکی کلیک نمایید