اصالت اثر

نقض حقوق انحصاری پدید آورنده اثر در صورتی دارای ضمانت اجرای قانونی خواهد بود که اثر مذکور دارای اصالت باشد. در واقع حمایت قانون از هر اثر ادبی و هنری منوط به اصالت داشتن آن اثر می باشد. مطابق بند ۲۰ ماده یک پیش‌نویس لایحه قانون جامع حمایت از حقوق مالکیت ادبی و هنری و حقوق مرتبط، اثر اصیل، عبارت است از هر آنچه که بدون تقلید از دیگری، از خلاقیت خود پدید آورنده ناشی شده باشد، هرچند از لحاظ موضوع و محتوا جدید نباشد. در واقع اصالت، انعکاس خلاقیت پدیدآورنده است به نوعی که بتوان آن را از انواع مشابه تشخیص داد. به عنوان مثال با مطالعه چند اثر  از آثار یک پدیدآورنده به خوبی زوایای فکری و نکاتی که از نظریه تکیه گاه اصلی استنتاج می شود  مشخص است  و در مقایسه با آثار دیگر نویسندگان تا حدودی شخصیت و احساس ادبی او آشکار می گردد. به تعبیری اصالت، بیان کننده هویت اندیشه است و به آن جنبه استقلال می دهد و نو بودن، دلیل اصالت نمی‌تواند باشد. یعنی ممکن است صورتی تازه از یک اندیشه و هویت فکری آفریننده آن نباشد، بلکه چیز مبتذل و پیش پا افتاده باشد. با این تعاریف مشخص می شود که حمایت از حقوق انحصاری هر پدیدآورنده ای منوط به اصالت اثر است و همچنین با هدف حمایت از اصالت اثر و مصون داشتن آن از نقض، به پدیدآورنده اعطا شده است. هر اثر اصیلی متمایز از سایر آثار و دارای بخش های مختلف می باشد. اثر اصیل، اثر تازه نمی باشد ولیکن اثری است که خلاقیت پدیدآورنده در جای جای آن احساس و متمایز از سایر آثار می باشد. اصالت در آثار مختلف هنری ادبی با در نظر گرفتن طبیعت متفاوت آنها با یکدیگر، متنوع است. بنابراین آنچه به عنوان اصالت در آثار ادبی بیان می‌شود متفاوت از اصالت در آثار هنری، موسیقایی یا نمایشی می باشد و در خصوص حمایت قانونگذار از آثار مختلف فوق می بایست به شکل خاص در خصوص اثر مذکور اصالت اثر را استنتاج نمود تا بتوان با مطابقت مواد مختلف قانونی از اثر مذکور حمایت نمود.